Vroeg vertrokken vanuit het honk van de roei-en kanoclub Nykobing waar we vannacht sliepen. Het is heel stil op het meer, dat als een rimpelloos vlies om ons heen ligt en de eilandjes in de verte en hun spiegelbeelden optilt boven de horizon.
In deze overweldigende stilte peddelen we naar het eiland Fur, dat door iedereen aan ons wordt aanbevolen. Het is inderdaad prachtig, we worden stil van de imposante kliffen waarin allerlei aardlagen zijn te zien en die ongetwijfeld vol zitten met fossielen. Deze aardlagen zijn 55 miljoen jaar geleden gevormd, is het verhaal. De meeuwen krijsen en uiteindelijk scheuren we ons los van de stilte en zetten we koers naar het eiland Livo.
De wind is opgestoken uit oost. Helaas tegenwind, maar gelukkig niet hard. Livo, waar veel zeehonden schijnen te zitten, komt langzaam dichterbij en op een kiezelstrand onder een klif landen we aan voor de lunch. En zowaar, in de verte een zeehond! Gelukkig, dat verhaal klopt ook ?.
Als we onze tocht weer voortzetten, is de wind aangewakkerd. We verleggen de koers en gaan niet via de kortste weg dwars over het grote meer, naar de overkant. We kiezen voor een korte route naar de overkant om dan in de luwte de kustlijn te volgen. Dan hebben we wel tegenwind, maar geen last van de golven.
Inmiddels begint het te regenen. We zijn blij met de nieuwe koers, waar we toch enigzins beschut kunnen varen!
Langs de oever zien we een versterkte dijk. Daarachter ligt een kanaal dat koning Christian een paar eeuwen geleden heeft laten aanleggen. Het kanaal mondt uit in de fjord, net om de hoek waar wij ook moeten zijn. We trekken de kano over de dijk en varen het kanaal af. Leuk voor de afwisseling en een zacht windje mee. Een stukje verder komen we weer in de Limfjord uit. Inmiddels regent het weer keihard en persen we de laatste kilometers eruit tegen de wind. Direct na de brug moet het zijn, de schuilhutjes die de shelterapp heeft beloofd…
Nat en koud ontdekken we aan land alleen twee oude vieze bunkers langs een doorgaande autoweg. En de biologische bakker die we dachten te zien blijkt een brobotiken, een goedkope snackbar… Een nare fout in de shelterapp?
Gelukkig weet het behulpzame snackbarpersoneel dat we nog even door moeten lopen voor de shelters. En jawel, in een prachtig, laag houten hutje kunnen we onze slaapzakken kwijt. Ondanks de regen en het natte hout heeft Rick in no-time een behaagelijk knapperend houtvuur, waar ik al zo lang van droomde. We warmen onszelf op en drogen er de natte spullen bij. Toch fijn, zo’n handige man die je grootste wens vervult!