Sustainable dream

De wind is niet west, zoals gisteravond voorspeld, maar zuid (uit zee). Dat ontdekken we om 3 uur ’s nachts als we eigenlijk langs de eilandjes omhoog willen kruipen. We moeten dan eerst een oversteek maken, met golven en wind uit zee. Dat gaan we niet doen, we willen het wel veilig houden.

Rick bedenkt een nieuw plan: varen naar een ander eilandje hier in de buurt, zodat we even de zinnen verzetten en goed kunnen bedenken wat we nu moeten doen. We zijn bijna door onze 60 dagen heen. Hij kan eventueel nog wat extra dagen vakantie opnemen, maar dan moet er wel een kans zijn dat we Haparanda gaan halen.

Dus we staan een uurtje later op en vertrekken rond 6 uur. We kijken nog even om de hoek van het eiland, zodat we goed zicht hebben op de oversteek. Maar het ziet er zoals verwacht, niet goed uit. Goede beslissing om niet over te steken en het plan te wijzigen.

We varen een stukje terug, over hoge swell golven en met, nu nog, een rustig windje. Wat is het hier mooi! We landen aan bij een fijne plek, die Kevin de kajakcoach, ons had gewezen. Het is speciaal aangelegd voor boten, met een slechtweer-huisje, toiletten en een sauna! Hier kunnen we op ons gemak nieuwe plannen maken, terwijl de wind vandaag toeneemt tot vlagen 15.

Om onszelf te verwennen, ontbijten we met witte bonen in tomatensaus en instant-apple crumble. We studeren op het weer en de mogelijkheden. Het lijkt erop, dat zich maandagochtend een kans op rustig weer voordoet. Dat is onze laatste kans, die gaan we pakken!

Verder rusten we goed uit, checken we onze voorraden en ruilen we onze voorraad Obey-chocomelk voor twee blikjes worstjes en maïs. Super leuk!

En Rick bakt pannekoeken, terwijl onze Zweden voor ons op Zweedse wijze onze worstjes bereiden, in blik, op het vuur. Het lijkt wel vakantie! 😉

 

 

De voorspellingen zeggen nog steeds dat het over 2 dagen westenwind zal zijn (= wind vanaf land, gunstig voor ons). Maar tot nu toe blijkt het in de praktijk steeds te veranderen naar forse zuidenwind, uit zee dus. Vandaag 9 m/s met vlagen 14-15. Gecombineerd met de hoge golven die nog na-ebben van de stormen op zee, maken voor ons de vaaromstandigheden erg lastig. Daarom blijven we vandaag op dit eiland en gaan morgenochtend heel vroeg, is het plan.

De onvermijdelijke vraag die ons al dagenlang bezig houdt, lijkt ondertussen tot een duidelijk antwoord te komen. Gaan we het nog halen tot Haparanda in de tijd die we hebben? Dat lijkt steeds onmogelijker te worden, maar wie weet. We kijken in elk geval terug op een ongelooflijk bijzondere en mooie tijd. Zoveel prachtige tochten hebben we samen gevaren! Overnachtingen op verstilde strandjes en onbewoonde eilandjes, waanzinnig woeste en pure natuur, stralende zonsopkomsten en kampvuurtjes. Spannende overtochten en gave baaien die we zijn overgestoken. En unieke ontmoetingen met vriendelijke en gastvrije mensen. We gaan dit nooit vergeten.

En we genieten nu nog steeds, op dit rode kiezelstrand, waar de branding na de storm een nieuwe kustlijn vormt, zien we vanuit ons tentje. Het steile kiezelstrand wordt langzaam opgegeten door de golven en afgevlakt tot een gelijkmatig zandstrand. Heel rustgevend om daar naar te kijken.

Gelukkig laat de zon zich ook nog even zien, de voorspellingen hebben het niet altijd bij het juiste eind. En zo houden we de moed erin. 😉

 

We gaan weer op pad. Wel beetje spannend, want de zee is nog onrustig door de storm en harde wind van de afgelopen dagen. Maar we willen verder, ook al is het maar een klein stukje. We gaan stap voor stap hebben we afgesproken, en als het ons te heftig wordt, gaan we terug.

We worden uitgezwaaid door de kroegbaas en onze Duitse zeilvrienden. Erg leuk!! Zo beschut tussen de eilanden lijkt er niets aan de hand, weinig wind en rustig water. Misschien zien we vanochtend Kevin de kajakinstructeur en zijn groep nog. Zij vertrekken om 10 uur bij een haventje waar wij ook naartoe varen. Plotseling horen we een harde schreeuw vanaf de waterkant. En daar staat de groep van Kevin te zwaaien. We koersten op een verdere haven! Goed dat ze ons riepen😁

We kletsen even, terwijl iedereen instapt in de kajaks. Dan gaan we elk ons eigen pad.

We hoppen weer van eiland naar eiland. De oversteken zijn relatief kort, maar best onstuimig. We gaan er gelukkig goed doorheen.

Vlak voor lunchtijd willen we onze laatste oversteek maken voor vandaag, want in de middag gaat het weer hard waaien vanuit zee. Als we het punt bereiken waar we willen oversteken, twijfelen we. Witte koppen op de golven in de verte, die direct vanuit zee komen aanrollen. Hier zitten we relatief beschut. We gaan het toch proberen. We peddelen een stukje, maar het voelt niet goed, dus gaan we terug om de bocht. Daar is een mooi rood kiezelstrand, wat helemaal is schoogeveegd door de hoge golven tidens de storm. We zetten vlug de tent op, want het gaat regenen.

Later in de middag pakken we alles weer in voor een tweede poging. Er lijkt iets minder wind. Maar als we bij het oversteekpunt komen, zijn de golven nog net zo onstuimig en de wind lijkt weer aan te trekken. De wind komt om het eiland heen waar we naartoe gaan en dan kunnen er achter het eiland soms extra hoe golven zijn. Daar lijkt het op. We besluiten weer terug te gaan en zetten de tent weer op ons mooie lunchplekje. We komen vandaag niet verder, maar zijn wel verder gekomen dan we vanochtend hadden gedacht. En zijn tevreden dat we het twee keer geprobeerd hebben!!

Het waait nog steeds hard, maar de ergste storm is vannacht over getrokken. Ook de grote veerboot is vandaag uit de vaart. De golven, die zich door de storm hebben opgebouwd, zijn te groot. Het zal nog wel even duren, voor de zee weer echt rustig is…

Ondertussen vieren we Rick’s verjaardag! Met kadootjes, verjaardagappjes, telefoontjes, een wandeling en een verjaardagsduik!

Op weg naar het verjaardags-lunch-visbuffet, ontmoeten we Kevin Brown, de kajakinstructeur die hier deze week met een groepje peddelaars rondvaart. Hij heeft een eigen bedrijf met kajakreizen, Blue Coast Adventures (bluecoastadventures.se) en kent dit gebied goed. Hij geeft ons wat tips over mooie baaitjes, goede tentplekkern, veilige oversteken en plekken die je beter kunt vermijden. Super leuk! En het leukste is, hij is ook jarig vandaag, net als Rick. Wat toevallig!

Na het heerlijke visbuffet en een dutje in de zon, is het tijd voor verjaardagstaart. Zoals het hoort in Zweden, met Prinsessentaart, die we samen met onze Duitse zeilvrienden en de kroegbaas verorberen. Heel gezellig!

Wat een verjaardag. En ondertussen veranderen de weersvoorspellingen elke keer dat we kijken. Misschien kunnen we morgen verder varen? Al is het maar een klein stukje, als de golven het toelaten…

 

 

 

Een nieuwe stormdag, maar het ergste moet nog komen. De kroegbaas vertelt ons tijdens het ontbijt dat de kleine veerboot morgen niet vaart. Dat is uitzonderlijk. De grote veerboot nog wel, maar die neemt een meer beschutte route.

Vanwege het slechte weer zijn de meeste toeristen hier vertrokken en heeft de kroegbaas tijd om ons naar de noordwestpunt van het eiland te brengen. Of we dat leuk vinden? Zeker!

Maar voor we vertrekken, hebben we een heel bijzondere ontmoeting. Ineens ziet Rick Aline en Olivier langs de kade lopen! Deze twee peddelaars uit Zwitserland heeft hij vorig jaar ontmoet bij Texel! Zij maken een lange reis vanuit Zwitserland naar de Noordkaap, voor een goed doel. Ze staan met de tent op een eiland in de buurt en zijn nu even hier voor een kort uitstapje, met vrienden die een zeilboot hebben. Wat een toeval! Het is een hartelijk, maar kort weerzien. Ze moeten snel terug voor het slechte weer echt toeslaat. Super om hen (weer) te ontmoeten!

Daarna zet de kroegbaas ons af in Sandviken, een prachtig, verstild vissersdorpje waar niets te doen is behalve zee en strand. Een mooi punt waar we de golven bestuderen en leren over de Zweedse zure strömming (gefermenteerde haring) die hier vroeger werd gemaakt. Leif had ons er, in de comments, ook al op gewzen. Het schijnt vreselijk te stinken, alsof het bedorven is. Maar de smaak is prima, zeggen de Zweden. Helaas(?) kunnen we het niet proeven, want het wordt hier niet meer gemaakt.

Als we terug komen uit Sandviken, schrikken we even. De kano’s liggen voor een deel in het water! Het waterniveau is enorm gestegen, want gisteren lagen ze nog ver van de vloedlijn! Gelukkig maken we ze altijd vast, dus ze hadden niet kunnen ontsnappen. We sjouwen de kajaks naar boven, bij de picknicktafels. Daar zouden ze veilig moeten liggen. Een ‘local’ vertelt dat hij het water slechts 1 keer eerder zo hoog heeft gezien. En dan moet de ergste storm nog komen. Die gaat het water nog meer opstuwen, dat is zeker…